Garpar?

Það er hægt að hafa gaman af Gerplu á ýmsan hátt en mér finnst að flestir séu of uppteknir við að túlka hana út frá sjálfsmynd okkar Íslendinga því hún er ekki endilega um okkur. Að mínu viti fjallar hún einfaldlega um það hvort tilgangurinn helgi meðalið og hvort friður náist með því að drepa fólk. Sýning Baltazar komst aldrei upp úr hjólförum fyndinnar. Það vill gleymast að fyndi er fyrst og fremst vegurinn að markinu en ekki markið sjálft. En það var margt vel gert og eftir á að hyggja held ég að leiksýning hefð þurft að vera lengri, sérstaklega eftir hlé. Ef þætti Ólafs digra hefði verið gerð betri skil þá hefði inntak verksins verið ljósara.

Aukakvöld í lífi mínu

Ég hélt að ég væri að fara í Þjóðleikhúsið að sjá Gerplu en fór dagavillt. Í fyrstu var það svolítið svekkjandi en síðan leið mér eins og ég hefði fundið nýtt kvöld til að bæta inn í líf mitt. Það er ekki svo galið að eignast óvænt kvöld. Auk þess græði ég heila viku til að undirbúa mig fyrir sýninguna.

Kappar

Ég ætla að gera mér dagamun og sjá Gerplu í Þjóðleikhúsinu í kvöld. Ég veit að það verður gaman því góðar bækur og góð ævintýri er ekki hægt að skemma, því maður á þau inni í sér hvernig sem allt fer. Það er orðið nokkuð langt síðan ég las bókina en það var á ferðalagi um Vestfirði og ég gat rýnt svolítið í landslagið og kortið. Ég hafði Fóstbræðarasögu með í för og það var skemmtilegt. Þá var ég alveg sannfærð um að Ólafur helgi (digri) væri Stalín. Mér fannst svo margt passa. Ætli Þormóður sé þá ekki Halldór sjálfur en hver er Þorgeir?

Skáldin tala fyrir mig

 

Ég veit ekki hvernig ég færi að ef ég ætti ekki aðgang að skáldum sem segja hug minn betur en ég. Oft segja þau mér nákvæmlega hvað ég er að hugsa. Það er búið að segja margt um kreppuna en það hefur þó enginn komst með tærnar þar sem Jónas hafði hælana: Hvað er þá orðið um okkar starf í sex hundruð sumur?

Annað skáld sagði seinna þegar hann var að lýsa stöðu Jónasar hjá þjóðinni eða var hann að lýsa þjóðinni sem átti Jónas?

Já hræið af Jónasi er sannarlega sjórekið

sjórekið upp á fjörur gullstrandlengjunnar

sjáðu mamma manninum honum er illt

hann muldrar eitthvað um hrun og grípur um pyngjuna

Myndinn sem fylgir þessum texta er skissa eftir skáldið sem orti um Jónas

Austfjarðafjöllin, smalamennska í Breiðdal

Ég fann það um leið og flugvélin lenti á Egilsstaðaflugvelli að mér hlýnaði um hjartaræturnar. Ég vissi fyrst ekki hvað það var en svo vissi ég að það var hallinn á fjöllunum en þau halla öll inn til landsins. Ég hafði aldrei hugsað út í það áður að svona vil ég hafa fjöll, svona eiga fjöll að vera. Við fórum Breiðdalsheiðina niður í Breiðdal, það er verið að vinna í veginum innst í Skriðdalnum og það er ekki gott að keyra hann. En maður er fullur umburðarlyndis, kannski verður einhvern tíma í framtíðinni góður vegur inn allan Skriðdal og jafnvel yfir heiðina. Haustlitirnir í Skriðdalnum eru fegurri en orð fá lýst og ekki eru þeir síðri í Breiðdalnum. Jórvíkurskógur og Norðurdalurinn glitra í litadýrð.

Sjálf smalamennskan, tilgangur ferðarinnar, gekk vel. Fyrri daginn var smalað frá Vatnsdalsvörpum og út að Tóarseli og Þorvaldsstöðum. Seinni daginn var smalað Fellið frá Tó og út að Ásunnarstöðum. Það náðist afar góð samvinna í þeirri göngu enda var henni vel stjórnað af bóndanum á Ásunnarstöðum sem er sannur leiðtogi.

Stundum fer það svo í smalamennskum að maður þarf að bíða eftir næsta manni, því göngumenn þurfa að fylgjast að, mynda breiðfylkingu og ganga fram með tangarsókn og þá er gott að dunda sér við að taka myndir. Það er enn mykið af berjum og ég sá einnig óvenjumikið af brekkubobbum.

Haustblóm

Það er ekki langt síðan ég fór að taka eftir litlu blómi sem blómstrar á haustin og lætur afar lítið yfir sér. Það er lágvaxið og vex á harðbölum sem hér í borginni eru oft með fram vegum. Ég tók mynd af þessu litla blómi en það var vandaverk. Önnur myndin er tekin á borði með hálfgagnsærri borðplötu en á hinni myndinni er blómið í lítilli krús sem ég fékk að vita eftir á að er hönnuð af Tómasi Jefferson, hún er úr tini og ætlað að vera rauðvínsbikar. Blómið heitir augnfró og segir nafnið trúlega til um til hvers hún er nýtilegt.

 

Lofsöngur til kartöflunnar

Það er fátt ánægjulegra en að taka upp kartöflur nema vera skyldi að borða þær. Ég var svo heppin s.l. vor að mér áskotnaðist garður til að setja niður í og dag fannst okkur hjónunum tímabært að taka upp. Augnablikið var vel valið, veður var nokkurn veginn þurrt og það var haustilmur í lofti. Reyndar hefði ég alveg getað hugsað mér að hafa þær lengur í jörðinni en bæði gæsir og einhverjir mennskir óþokkar höfðu ekki virt eignarétt minn á kartöflunum svo ég sá ekki að ég ætti annarra kosta völ. Og þarna glóðu þær í moldinni eins og gull, eins og rauðagull því þetta voru íslenskar rauðar. Uppskeran var góð, sérstaklega miðað við að við fengum garðinn seint og útsæðið sem var á markaði var ekki upp á marga fiska. Það var illa spírað og ekkert úrval af tegundum.

Ef Íslendingar ætla einhvern tíma að verða menningarþjóð þurfa þeir að læra að bera meir virðingu fyrir kartöflunni. Það eru nefnilega til margar tegundir af þessu hnossgæti og það er með kartöflur eins og vín sumar tegundir passa betur með sumum mat en aðrar. Þessar rauðu sem ég tók upp í dag passa t.d. afskaplega vel með saltfiski og lambakjöti. Aftur á móti eru þær óbrúklegar í kartöflumús og henta ekki vel til að brúna þær. Ég er boðin í mat til sonar míns í kvöld en hann ætlar að vera með nýtt lambakjöt og ég ætla að færa honum smælki til að hafa með því og kannski nokkrar gulrófur.

Lifi kartaflan.

Mýs og menn

Ég las það í öðru hvoru morgunblaðinu sem ég les á morgnanna að það séu sterkar líkur á því að menn fitni meira af því að borða seint á kvöldin eða á nóttinni. Þetta þótti mér bæði athyglisvert og líklegt þangað til ég las að rannsóknirnar sem stuðst var við hefðu verið framkvæmdar á músum.

 Ég held að það sé varasamt að bera sig saman við mýs varðandi neysluvenjur og tímasetningu máltíða. Ég þekki talsvert til þessara dýra sem hafa stundum viljað vera nágrannar mínir og jafnvel búa hjá mér. Þess vegna veit ég að kjörtími þeirra fyrir máltíðir er á næturnar en ekki á daginn. Ég held sem sagt að það væri þarft að velja sér annan viðmiðunarhóp ef rannsóknin á að vera fullsönnuð.

Athugasemd við frétt í bílablaði Moggans

Sjálfsagt dettur ekki mörgum í hug sem þekkja mig að ég lesi bílablað Moggans en það geri ég, á minn hátt. Í morgun kom gleðileg frétt um að Trabantinn myndi snúa aftur og vera reyklaus og vistvænn sem er hið besta mál. Þannig var fyrirsögnin en síðar í greininni stendur "Trabantinn var annálaður fyrir endingarskort og tíðar bilanir". Það getur svo sem verið rétt hjá blaðamanni að umræðan hafi verið á þann veg en á hverju byggir hún? Eru til einhverjar rannsóknir sem sýna fram á þetta eða er þetta bara eins og hvert annað gaspur? Ég vil taka upp hanskann fyrir gamla góða Trabantinn og tala af reynslu. Ég átti Trabant um margra ára skeið einmitt þau ár í lífi mínu sem mest á reið að eiga traustan og öruggan bíl, þ.e. árin sem ég var útivinnandi með börnin lítil og hann sveik mig aldrei. Hann var sparneytinn og góður í snjó og hálku. Þaðvar gott að skjótast í honum og ekki reynist hann síðri við að flytja í honum varning. Ég fór á honum erlendis og ekki reyndist hann síðri þar enda betri vegir. Það krafðist að vísu ákveðinnar leikni að aka upp úr þröngum og bröttum Bergenfirðinum. Það eina sem maður þurfti að gæta að þegar maður var að aka Trabant var að Trabant var Trabant en ekki jeppi eða bens.

Að lokum. Í greinninni er talað um tíðar bilanir og ég segi ekki að Trabantinn minn hafi aldrei bilað en þá kom líklega það ánægjulegasta í ljós hent getur bíleiganda. Viðgerðirnar kostuðu svo lítið að maður bara trúði því ekki.

P.s þetta er ekki mynd af mínum bíl því miður.

Ekkert er svo með öllu illt ....

Ekkert er svo með öllu illt að ekki fylgi nokkurt gott. Það er mikilvægt að velja sér góða afþreyingu til að láta ekki kreppu og krepputal buga sig. Ég hef aldrei á ævi minni lesið jafn mikið og síðan í fyrra haust. Nú er ég að lesa merkilega bók eftir Per Wästberg. Hún heitir Anders Sparrmans resa og er söguleg skáldsaga sem byggir á gögnum um Anders Sparrman en var hann var einn af lærisveinum Linnés. Mér finnst eitthvað bæði heillandi og óhuggulegt við þessa tíma þegar menn lögðu allt í sölurnar til að afla sér þekkingar. Við lifum aftur á móti tíma þar sem menn (sumir menn) leggja allt undir við að nota þekkingu sem hefur verið aflað og svífast einskis.  Margir lærisveinar Linnés urðu ekki gamlir og það olli honum mikilli sorg. Hvenær fara menn að fara í hættulega leiðangra til að kanna hvernig best sé og skynsamlegast að nýta það sem við kunnum?

http://www.expressen.se/kultur/1.1280706/per-wastberg-anders-sparrmans-resa