BIBLÍULESTUR

Í mörg ár hefur ég lagt það í vana minn að lesa dagblað eða dagblöð yfir morgunkaffinu. Þetta er orðið að sterkum vana og ég hef kunnað því vel að taka á móti nýjum degi á þann hátt og stundum á ég erfitt með að greina á milli hvort er mikilvægara, kaffið eða blaðalesturinn. Nú er ástandið á dagblaðamarkaðnum aftur á móti þannig að blöðin sem mér berast skila mér oft litlu. Ég hætti að kaupa Moggann af póltískum ástæðum, sá mér ekki annað fært þegar yfir blaðið var settur nýr ritstjóri sem mér fannst vanhæfur vegna ábyrgðar sinnar á málum sem eru enn óuppgerð. Ekki meira um það hér. Ókeypis blöðin eru fyrst og fremst auglýsingablöð og þar sem mig vantar fátt, þarf ég ekki á þeim að halda enda finnast mér auglýsingar ekki miðla því til mín sem ég þyrfti hugsanlega að vita um vörur. Þessi blöð eru síðan oft skreytt með viðtölum eða upplýsingum um fólk, oftast glansmyndir af lífi sem ekki hefur neitt fréttagildi fyrir mig. Í morgun var t.d. sagt frá tvennum pörum sem eiga von á barni. Af hverju er ég að lesa þetta, ég þarf þess ekki.

En ávaninn að lesa með morgunkaffinu er sterkur og nú eftir að ég komst á eftirlaun hef ég enn þá meiri tíma til að lesa. Einhvern tíma í lok s.l. árs kviknaði sú hugmynd að ég skyldi skapa mér nýjan lestrarvana með morgunkaffinu. Og eftir nokkra umhugsun tók ég ákvörðun um, að þetta árið skyldi Biblían lesin, frá orði til orðs. Ég kann ekki fyllilega að skýra hvernig þetta val á lesefni varð til. Ég er Biblíunni ekki ókunn en ég hef aldrei lesið hana skipulega alla. Og þar sem mér er sagt að hún sé vissulega undirstaða vestrænnar og austrænnar menningar ályktaði ég svo að ef til vill væri hún ekki síðri til skilnings á samtímanum en dagblöðin eins og þau eru í dag. Ég reiknaði út að með því að lesa 3-4 blaðsíður á dag lyki ég henni á ári. Nú er að verða liðinn mánuður síðan ég hóf biblíulesturinn og ég hef staðist áætlun. Í dag er ég stödd í kaflanum um viðbrögð við holdsveiki. Eins og oft kemur biblían mér hér á óvart. Það er nefnilega ekki bara fjallað um holdsveiki fólks heldur er einnig fjallað ítarlega um holdsveik hús og hvernig brugðist skuli við slíkri uppákomu.

Það merkilegasta við þennan bibíulestur minn eru viðbrögð fólks sem ég segi frá þessu uppátæki mínu. Fólk heldur ýmist að ég sé að grínast, að ég sé stórskrýtin ef ekki biluð (sem ég er kannski) eða ég sé einfaldlega að gera mig merkilega. Svona er nú menning okkar sérkennileg þegar kemur að þessari svo kölluðu undirstöðu.

ELLEFU LÍF: Saga um lífshlaup

Nokkru eftir að ég las bók Hallgríms Helgasonar, Kona við 1000°C, var mér bent á að það væri til ævisaga  Brynhildar Georgíu Björnsson-Borger en það er konan á bak við Herbjörgu í bók Hallgríms. Ég fékk bókina að láni og nú hef ég lokið við að lesa hana. Bókin reyndist vera eftir fyrrverandi kennara minn Steingrím Sigurðsson en hann kenndi ensku við MA þar til því lauk með eftirminnilegum hætti. En það er önnur saga.

Þetta er lipurlega skrifuð bók, byggð á viðölum við Brynhildi en höfundur skrifar sjálfur það sem hann kallar Aðfararorð sem þar sem hann gerir lítillega grein fyrir efninu og efnistökum. Bókin kemur út 1983 en Brynhildur lifði til 2008 (það hef ég fregnað seinna) svo e.t.v. myndi hún sjálf hafa talað um enn fleiri líf ef sambærileg saga hefði verið skrifuð síðar.

Ég er fegin að ég las þessa bók á eftir að ég hafði lokið við Konu við 1000°C, því ég held að það hefði truflað lesturinn. Nú sé ég að Hallgrímur nýtir sér margt úr þessari bók þótt hann færi það í sinn búning ef svo mætti segja og spinni út frá því. Auðvitað las ég sögu Hallgríms sem skáldsögu því það er hún.

En til baka til bókar Steingríms, Ellefu líf. Bókin er afar læsileg og greinileg þótt maður taki strax eftir því að stiklað er á stóru í lífi konu sem hefur lifað um margt óvenjulegulegu lífi. Ég geri mér líka grein fyrir að hún, eins og aðrir sem segja sögu sína segir ekki allt. En það sem mér fannst einkenna frásögnina var jákvæðni hennar gagnvart samferðafólki. Hvað eftir annað segir hún að hún sé þessum eða hinum þakklát og það er enga beiskju að finna þrátt fyrir margvíslega erfiðleika sem lífið rétti að henni. Það var gaman að kynnast þessari konu þótt það væri e.t.v. ekki nema rétt í svip.

Ríkisfang ekkert: Flóttamenn frá Írak á Akranesi

Bókin, Ríkisfang ekkert eftir Sigríði Víðis Jónsdóttur hefur legið  á náttborðinu hjá mér síðan í haust en ég keypti hana eftir að hafa hlustað á kynningu höfundar og fleiri á henni í HÍ. Þetta er satt en það óx mér í augum að lesa hana, ég hélt að það myndi taka á mig á lesa hana því hún væri í senn erfið og átakanleg. Ég hugsaði um þetta í hvert skipti sem ég þurrkaði af henni rykið, fletti henni aðeins og skoðaði myndirnar. Loksins fékk ég kraft og kjark til að lesa hana og hún kom mér þægilega á óvart. Hún er ekki þung aflestrar, síður en svo og hún er spennandi. Vissulega er hún átakanleg og ég fékk oft kökk í hálsinn meðan á lestrinum stóð og ég varð líka stundum reið en oft varð ég glöð og fegin. Þetta er sem sagt bók sem hreyfir við manni og hún er spennandi.

Bókin fjallar um landlausu flóttakonurnar og börn þeirra sem fluttu úr Al Waleed-flóttamannabúðunum í Írak til Akraness. Bókin er í grunninn unnin upp úr formlegum viðtölum við konurnar sem eru tekin með aðstoð túlks, fjölda óformlegra viðtala og sögulegan og pólitískan bakgrunn þess að konurnar höfnuðu í nánast í helvíti á jörðu. Auk þess er fjallað um fjölmargt annað sem varðar vanda flóttamanna og hvernig við sem sem höfum sloppið svo létt kjósum að líta á hann eða leiða hann hjá okkur.

Höfundur bókarinnar velur þá leið að láta tvær konur verða nokkurs konar talsmenn hópsins. Frásagnir þeirra verða nokkurs konar uppistaða í vef þar sem umfjöllun um söguna, pólitíkina og líf í fjarlægum löndum er ívafið. Inn á milli í þennan vef er líka stungið fjölmörgu smálegu úr hvunndeginum, t.d. hvernig íslensk blöð kjósa að fjalla um slík málefni og hvernig það er fyrir jafnöldru á Skaganum (höfundinn) að sitja á tali við aðra söguhetjuna og reyna að skilja  þó ekki væri nema lítið, hvernig henni líður og hún hugsar. Þessi vefur er meistaralega vel gerður. Ég hugsaði oft, hvernig fer hún að þessu. Umræða hennar um pólitíkina er hófstillt, hún leggur fram staðreyndir, segir frá atburðum og lætur lesandanum eftir að draga ályktanir og taka afstöðu. Stundum fannst mér hún jafnvel ganga of langt í að taka ekki afstöðu. En sjálfsagt er þetta sálfræðilega klókt, því þarna er verið fjalla um eldfim málefni og það er mikilvægt að lesandinn fái sjálfur að taka afstöðu og hafi ekki á tilfinningunni að það sé verið að segja honum hvernig hann eigi að hugsa.

Bókin um írak-palestínsku konurnar á Akranesi og heimspólitíkina er hrífandi bók. Hún er fræðandi, spennandi og hlý. Til hamingju ungi höfundur.

Brakið eftir Yrsu er glæpahryllingsbók eða hryllingsglæpasaga

Þrátt fyrir að vera eiginlega hætt að hafa gaman af glæpasögum, les ég af og til eina og eina og var að ljúka við að lesa bók Yrsu Sigurðardóttur, Brakið. Nú ætla ég að leitast við að segja hvað mér finnst um þessa bók. Það er vandaverk í ljósi þeirrar miklu umræðu sem farið hefur fram um galla hennar og ekki síður vegna þess að ánægja mín af lestri reifara hefur dofnað. Ég ætla að láta sem svo að ég hafi ekki heyrt umræðuna sem fram  fór í kjölfar fordómafullra yfirlýsinga Braga Kristjónssona, þar sem hann kallaði rithöfundinn DÚLLU. Ég ætla líka að hugsa um bókina eins og ég hugsaði um slíkar bækur meðan var ég ákafur aðdáandi glæpasagna.

Sagan  er spennandi og persónurnar kunnuglegar. Hún fjallar um atburði sem áttu sér stað í kjölfar hrunsins. Skilanefnd er að reyna að ná til peninga vanskila-auðmanna og hefur lagt hald á lúxussnekkju sem liggur í höfn í Lúxenborg. Starfsmaður nefndarinnar sem hefur umsjóna með þessum gjörning hleypur í skarðið þegar áhafnarmaður forfallast og tekur konu sína og tvær dætur með í siglinguna frá Portúgal heim til Íslands. En þetta verður ekki sú skemmtisigling sem til stóð. Sagan hefst þar sem skútan  siglir mannlaus í höfn í Reykjavík og lögfræðingurinn Þóra fær það hlutverk að gæta hagsmuna aðstandenda fjölskyldu skilanefndarstarfsmannsins. Framvinda sögunnar er spinnst áfram með því að lesandinn fær ýmist að fylgjast með vinnu Þóru og því sem gerðist um borð.  Áhöfn og farþegar hafa týnt tölunni einn af öðrum. Sagan minnir á Tíu litla negrastráka eftir Agötu Christie. Sagan er þó blóðugri en hjá Agötu og það er meiri óhugnaður og hryllingur.

Hverdagsleikinn hjá þeim Þóru og Bellu er í algjörri mótsögn við það sem er að gerast um borð. Mér finnst að vísu næstum óskiljanlegt hvers vegna Þóra lætu Bellu fara svona í taugarnar á sér og ég skil ekki heldur að Bella skuli þola Þóru en ég veit svo lítið um líf og störf á lögfræðiskrifstofum.

Þegar eftir var u.þ.b. 1/5 af bókinni var ég annað hvort orðin leið á hryllingnum eða smámunaseminni hjá þeim stöllum því mér fór að leiðast. Mér fannst ekki heldur að ákveðnir þættir í atburðarásinni nógu trúverðugir. Ég lauk þó bókinni eins og til stóð.

Lokaorð: Mér finnst Yrsa lipur höfundur. Hún er góð að byggja upp spennu og samtöl og persónur eru eðlilegar, maður kannast við sig. Í þesari bók hefði hún þurft að huga ögn betur að vissum smáatriðum á lokasprettinum til að skapa trúverðugleika. En hryllingurinn er ósvikinn.

Hamingjulönd: Landafræði lukkunnar

Hef verið að lesa bókina Hamingjulönd: Landafræði lukkunnar með undirtitlinum Ólundarseggur leitar uppi hamingjuríkustu lönd í heimi. Þessi langi titill er tiltölulega lýsandi fyrir efni bókarinnar en þó ekki fyllilega réttnefni, því hann heimsækir líka ýmis önnur lönd sem eru neðarlega á hamingjuskalanum, svo sem Moldóvu og lönd sem eru alveg í botni. Auk þess skoðar hann lönd sem eru áhugaverð af einhverjum sérstökum örsökum, svo sem Bútan sem er með það í stjórnarskrá að stefnt skuli að vergri þjóðarhamingju. Hann heimsækir einnig Bretland en þar hafði verið gerð fræg tilraun til að vinna að því að breyta hamingjustigi fólks með nútímalegum aðferðum í anda hamingjurannsókna.

Bókin er eftir bandaríkjamanninn Eric Weiner sem hafði verið blaðamaður til margra ára og aðallega unnið fyrir NPR. Hann fjallaði um erlendar fréttir og eðli málsins samkvæmt var honum sett fyrir að fjalla fyrst og fremst um neikvæðar hliðar mannlífsins. Stríðshörmungar, náttúruhamfarir og valdarán hafa meira fréttagildi en fregnir af góðri uppskeru, framförum í landbúnaði svo ég tali nú ekki um að fjalla um umbætur í  skólakerfum heimsins. En á einhverjum tímapunkti ákvað hann að snúa blaðinu við og fjalla um hamingjuna og orsakir hennar. Lesandinn fær ekki skýra mynd af því hvað leiddi til þessarar djörfu ákvörðunar en höfundur hintar að því að það hafi tengst perónulegum erfiðleikum sem hann stóð frammi fyrir en hann er spar á upplýsingar um það mál.

Það var tilviljun sem réði því að ég valdi mér að lesa þessa bók. Ég hafði farið á útgáfukynningu hjá bókaforlaginu Ormstungu þar sem var lesið úr henni og ég ákvað á staðnum að þetta skyldi ég kynna mér betur þótt hún sé e.t.v. ekki alveg í takt við þær bækur sem ég legg mig eftir um þessar mundir. Ég veit ekki alveg hvernig hún flokkast í hamingjuvísindunum skarast margar vísindagreinar svo sem sálarfræði, félagsfræði, markaðs- og auglýsingafræði og fleira og fleira. Á vissan hátt er hún um margt lík sjálfshjálparbókum sem ég hef nasasjón af en tortryggi þó svo að afstaða mín til þeirra nálgst fordóma. Flokkun bóka er reyndar kapítuli út af fyrir sig sem ég ætla ekki að hætta mér út í hér.

Mér fannst bókin vera bæði fróðleg og skemmtileg þótt það drægi svolítið úr skemmtilegheitunum að höfundur sögunnar (hún er sögð í 1. persónu) fór oft í taugarnar á mér á einhvern illskiljanlegan máta því ég vil um fram allt ekki dæma fólk sem ég þekki ekki og hefur auk þess ekkert gert mér. Og nú var þessi maður að færa mér allan þennan fróðleik og lét fljóta með glefsur úr lífi sínu. Mig grunar að ástæður fordóma minna í hans garð liggi meira hjá mér en honum og eigi rót sína í viðhorfi mínu til ameríkana sem mér finnst oft í senn sjálfbyrginslegir og barnalegir. Það er eins og þeir hafi svo litla lífsreynsu. En þetta er sem sagt um mig en ekki bókina.

Meginkostur bókarinnar er að hún er ágætis leið til þessa að í senn að fræðast um þennan málaflokk, hamingjuvísindi, sem fjalla sem sagt um hverjar eru forsendur hamingju og hvernig hamingjan hangir saman við fjölmargt í lífinu og það er síður en svo allt sem sýnist í þeim efnum. Ég hefði viljað að höfundur hefði verið svo rausnarlegur að láta fylgja bókinni heimildalista. Þá ætti maður hægar með að skoða nánar fjölmargt sem vakti forvitni og mann langar að kynna sér nánar. En það gerði hann ekki enda er bókin ekki fræðrit.

Núna eftir á er ég ánægð með að hafa brotið odd af oflæti mínu og lesið þessa bók þótt hún sé ekki á mínu sviði eða hvernig á ég að orða þetta. Hún hefur reyndar ekki breytt miklu um hamingju mína en hún hjálpar mér til að hugsa um hana og það er skemmtilegt.

Nú gæti einhver sagt að kaflinn um Ísland væri ekki marktækur lengur af því bókin kom út 2007.  En sú er ekki raunin. Höfundur hefur fylgst með áhrifum efnahagshrunsins á lán Íslendinga og það fór sem vænta mátti ef mark er tekið á fræðunum. Þegar ég hafði lokið lestrinum fór ég á netið og fann þetta viðtal við höfundinn: http://www.youtube.com/watch?v=b-34RCuqHeA

KONAN VIÐ 1000°: Leiðarvísir um hvernig er best að lesa Helga Hallgímsson

 

Ég hef alveg sérstakar mætur á bókum Hallgríms Helgasonar vegna þess að mér finnst hann svo skapandi í máli og hugsun. Ég viðurkenni að mér finnst dálítið erfitt að lesa hann, í fyrsta lagi skil ég hann ekki alltaf, í öðru lagi á ég dálítið erfitt með klámið og ljótleikann en veit að það er nauðsynlegt og í þriðja lagi er hann dálítið langorður.

Bókin um konu við 1000° er 477 síður og það er komið víða við. Ferðin á sér þó skýrt upphaf og maður veit líka hvert henni er heitið. Hún hefst vestur í Svefneyjum á Breiðafirði 1929 þegar lítil stúlka fæðist og henni lýkur 2009 með dauða og brennslu við 1000°. Litla stúlkan lifir trygg hjá móður sinni sín fyrstu 7 ár æfi sinnar. Allt þar til faðir hennar, síðar meir forsetasonur Íslands tekur á sig rögg og gengur að eiga móður hennar og eignast þá um leið þessa nokkuð stálpuðu dóttur. Við þetta hefst ferðalag litlu stúlkunnar Herbjargar út í heim.  Og það ferðalag á eftir að verða langt og strangt og ég ætla mér ekki einu sinni að reyna að rekja það eða endursegja. Herbjörg á eftir að kynnast heimssögulegum atburðum á eigin skinni.

En nú ætla ég að segja frá aðferðinni sem ég hef þróað til að lesa Hallgím og njóta hvers orðs en til þess þarf ég að bæta hér inn smá úturdúr.

Þegar ég var ung og þurfti á því að halda að hleypa heimdraganum og ferðast út í heim, sem í mínu tilviki var norður eða suður, var eini ferðamátinn að taka sér far með strandferðaskipi. Ég var (og er enn) hræðilga sjóveik og kveið þessum feðalögum og var reyndar líka oft lengi að jafna mig. Sérstaklega fannst mér erfitt að ferðast með Herðubreið, því hún kom við á hverju einustu höfn og þræddi því firðina en þeir eru margir. Herðubreið var eina strandferðaskpið sem lagði að bryggju á Breiðdalsvík svo okkur fannst eins og hún væri okkar skip. Ég held reyndar að það hafi verið þegar ég fór með Heklunni til Akureyrar í byrjun janúar 1964 sem ég fann upp þá ágætu aðferð við sjóveiki að liggja afslöppuð grafkjurr og gæta þess að fylgja stöðugt  öldunni upp, niður, upp, niður og stundum til hliðanna og gæta þess að engin hreyfing skips kæmi á óvart. Það var sérstaklega erfitt þegar skipið tók upp á því að taka aukadífu og fara ekki alla leiðina niður heldur bara hálfa leið og svo upp eða til hliðar. En þá var bara að vera með fulla athygli og fylgja.

Það er svona sem á að lesa Hallgrím. Aldrei sleppa úr orði, fylgja öldunni. Þannig nýtur maður textans til fulls og nær einnig hinu stóra samhengi. (Auðvitað veit ég að líkingar ganga aldrei upp og þessi er ekki alveg heppileg því hún er um hvernig eigi að halda sér frá sjóveiki ). Þessi bók fjallar um afar margt. Hún er saga þjóðar og um örlög einstaklinga. En aðallega finnst mér hún fjalla um frelsi og ófrelsi og hvernig manneskja verður manneskja og þjóð þjóð. Það er langt síðan ég hef lesið svo góða bók og það það gerðist það sama og ævinlega þegar bók er góð, mig langar ekki að leggja hana frá mér og kvíði fyrir hvað taki við þegar henni er lokið.

Þegar ég hóf lestur bókarinnar vissi ég að hún þótt hún væri skáldsaga byggði hún á vissan hátt á ævi persónu sem talsvert hefur veru fjallað um vegna fortíðar hans og tengsla (og þátttöku) í stríði Hitlers. Ég þekkti þennan mann eftir að hann var orðinn gamall og lúinn, hann kenndi í skóla þar sem ég vann líka og ég drakk oft með honum kaffi. Vetrarlangt fór ég líka með dóttur minni sem var þá að hugsa um  að læra á fiðlu. Mér þótti hann þægilegur í umgengni, fróður og laus við fordóma. Ég finn að ég er því fegin nú að skáldsagnapersóna Hallgríms sem byggir á þessum manni er alls ekki ógeðfelld. 

Að lokum. Þótt ég hafi gætt þess vel að fylgja Hallgrími í öllum hans dífum, risi og útúrdúrum og fylgt honum inn á hvern einasta fjörð, veit ég að ég hef sjálfsagt ekki skilið allt í þessari bók. Ég ætla því að lesa hana fljótlega aftur og hlakka til.

Jólalesning

Það hefur aldrei hentað mér neitt sérstaklega að nota jólahátíðina til að lesa bækur, nema þá helst matreiðslubækur í aðdraganda jólanna. Ég trúi því aldrei fyrr en ég tek á því hvað jólatilstandið kveikir á blundandi hæfileikum mínum til að laga mat. Það er eitthvað ótrúlega heillandi að fást við það sem maður kann vel, ekki spurning um hvort það er skemmtilegt í sjálfu sér. Ég veit ekki hversu oft ég hef strengt þess heit að baka alls ekki neitt en á einhverjum undarlegum tímapunkti svona þrjá daga fyrir jól, hrekk ég ég í gang og ég verð eiginlega óstöðvandi. Gamlar minningar streyma fram og ég rifja upp þegar móðir mín og Petra bökuðu fyrir jólin. Gyðingakökur, hálfmána, röfl, hafrakex, kókoskökur, bóndakökur og svo auðvitað lagterturnar, bæði hvítar og brúnar, steikt brauð (ekki laufabrauð, heldur austfirskt afbrigði), flatbrauð og pottbrauð. Og fleira og fleira.  Mamma setti fram lugt handa hænunum til þess að þær verptu vel fyrir jólin. Ein jólin fékkst ekki sýróp í kaupfélaginu og þær glímdu við að búa til heimatilbúið sýróp en ég man bara ekki hvernig þær fóru að því.

Í Svíþjóð var ég svo lánsöm að fá að vinna í eldhúsi þrenn jól og þá lærði ég að gera sænskan jólamat eins og hann gerist bestur. Sérstaklega minnist ég allra góður síldarsalatanna sem voru nýnæmi.

Ég datt sem sagt í jólabakstur fyrir jólin og hef ekki  haft mikinn tíma til lesturs. Auk þess fannst mér að ég þyrfti að sjóða mitt eigið rauðkál og rauðrófur.

Fyrir jól hóf ég lestur á glæpasögum sem gerast í kringum 1930. Þær er eftir þýskan höfund, Volker Kutscher. Fyrri bókin heitir DER STUMME TOT EN síðari bókin GOLDSTEIN. Það er fátt jólalegt við þessa lesningu svo nú hef ég lagt Goldstein frá mér í miðri kreppu og óleystri morðgátu og enn óleystari einkmálum og tekið Hallgrím Helgason, KONAN VIÐ 1000°,  fram yfir. Hallgrímur verður jólalesningin mín í ár.

En allt er þetta náttúrlega óhollt.

Fimm stjörnur?

Ég hef verið hugsandi yfir þesari stjörnugjöf sem tröllríður öllu. Ekki síst að nú þegar flestir fá 4-5 stjörnur, ekkert minna dugar.

Ég hef líklega verið 10 ára þegar ég spurði kennara minn í farskóla Breiðdalshrepps, hvaða skáld væri best. Ég var þá nýfarin að takast á við að læra skólaljóðin. Birgi Einarsson, minn góð kennari, hugsaði sig lengi um. En loks sagði hann:"Það er líklega ekki hæt að svara þessu, skáldin eru svo ólík og það sem þau eru að yrkja um. Samanburður á einhvern veginn ekki við. En nú finnst mér mest koma til Einars Benediktssonar" Ég var Birgi lengi gröm fyrir að geta ekki svarað mér og svo var ég honum ekki sammála með Einar Ben. En nú skil ég hann og er honum þakklát fyrir þetta samtal sem núna myndi líklega flokkast undir handleiðslu. Auðvitað man ég það ekki orðrétt heldur bara efnislega en það nægir mér.

Lesið í Gunnarshúsi

    

Ágæt vinkona mín benti mér á að það í dag færi fram upplestur á Aðventu Gunnars Gunnarssonar í húsinu sem við hann er kennt og stendur við Dyngjuveg. Við gengum þangað í góða veðrinu frá Álfheimum 32, ég , maðurinn og barnabarnið sem er 6 ára og að læra að lesa. Okkur fannst upplagt fyrir hana að heyra góðan upplestur. Við komum aðeins of seint svo hún fékk ekki að heyra nöfnnin á aðalpersónum sögunnar, Bensa, Eitli og Leó og hver voru hlutverk þeirra en hún vissi að sagan var um smölun eða eftirleit og það skildi hún. Steinunn Jóhannesdóttir var að lesa og hún gerði það bæði vel og með tillþrifum. Það er enn þá meira gaman að hlusta á þessa sögu en að lesa hana. Hún er þannig. En hugur minni hvarflaði hvað eftir annað til samanburðar á tímanum fyrr og nú. Ég þekki betur tíma Benedikts en nútímans en ég  gat þó ekki varist að hugsa til nýja hugsanlega, væntanlega, kaupanda landssvæðisins sem Bensi var að smala, þ.e. athafna-fjallaskáldsins Núpó. Ætli sé búið að þýða þessa sögu á kínversku og skyldi nú Núpó, ef hann eignast þessar lendur, fara í eftirleitir?

Ströng dagskrá litlu stúlkunnar leyfði ekki  að við hlustuðum  á söguna til enda. Hún þurfti af mæta vestur í bæ til að taka þátt í piparkökubakstri.

Eftir að ég hafði skilað af mér barnabarninu og farið í sund kom ég heim og kveikti á útvarpinu. Þá fékk ég fréttir af því að leit væri hafin að mönnum í eftirleit, þeir voru að vísu ekki á slóðum Bensa, heldur enn austar.

Það  var stutt setning sem hreif mig í frásögn sögunnar. Hún er svona:

"Logandi kerti beið þeirra í bæjardyrunum. Ljós sem logar yfir engu nema sjálfu sér er næstum því eins og einmana manneskja, efasjúk sál til einskis gagnleg, en breytist átakanlega um leið  og einhver kemur á vettvang. Þegar mennirnir þrír gengu í bæinn var ljósið á tólgarkertinu allt annað, hafði fengið starf að stunda, hlutverk að rækja."

Og  ég, gamla sveitakonan fer að hugsa: Hvers virði eru sveitirnar okkar og landið ef enginn er þar sem vill nýta það?

Nú þegar þetta er skrifað hef ég frétt að að leitarmennirnir af Fljótsdalsheiðinni séu komnir til byggða en það var ekkert sagt af þeim Eitli eða Leó eða hvort þeir hefðu fundið fé í leit sinni

Árleg bókmenntakynnig MFÍK

Flest fullorðið fólk hefur líklega komið sér upp jólahefðum sem það vill halda í og finnst jafnvel ómissandi. Þannig er með mig og árlega jólabókmenntakynningu MFÍK, mér finnst hún vera nauðsynlegur þáttur í aðdraganda jólanna. Þessi samkoma er undirbúin af stöllum mínum í uppáhaldsfélaginu mínu MFÍK, þar lesa handplokkuð skáld upp úr verkum sínum og það er hægt að gæða sér á heimtilbúnum kræsingum sem aldrei bregðast frekar en skáldin. Dagskráin þetta árið var afar fjölbreytt  og skemmtileg enda annálað bókaár og heimagerð berjasaft einnar félagskonu fékk einnig verðskuldað lof margra.

                                         Bókmenntakynning MFÍK

                         laugardaginn 10. desember 2011 kl. 14:00

                           í MÍR-salnum, Hverfisgötu 105

                                 Ármann Jakobsson
                                                                       Glæsir

                                   Olga Guðrún Árnadóttir

                                        Á rauðum sokkum

                                Ragnheiður Gestsdóttir

                                  Gegnum glervegginn

                                                          Kristín Svava Tómasdóttir

                                      Skrælingjasýningin

                               Vilborg Dagbjartsdóttir
                                      Úr þagnarhyl

                               Sigríður Víðis Jónsdóttir

                                                                    Ríkisfang: Ekkert

                                            Vigdís Grímsdóttir

                                              Trúir þú á töfra? 

Aðventustemning - kaffisala

Ágóði af kaffisölu rennur í ferðasjóð MFÍK, en félagið stefnir á heimsþing     Alþjóðasamtaka lýðræðissinnaðra kvenna í Brasilíu í vor.

                       Húsið opnar kl. 13:30. Allir velkomnir! 

Ekki spillti að  bókmenntakynningin var haldin í húsnæði MÍR þar sem það er  líklega eini staðurinn á Íslandi þar  sem enn hanga upp gamlar byltingarmyndir í sovétskum stíl. Eiginlega vantaði ekkert á þessa bókmenntakynninngu nema Hannes Hólmstein að lesa úr bók sinni um íslenska kommúnista. Kannski eigum við eftir að bjóða honum, hann gæti alla vega komið inn sem rannsakandi, því þarna mæta bara kommúnistar.